معمولا خیلی دوست ندارم از مرگ بگویم، حتی اگر زیاد به آن بیندیشم.سعی نکرده‌ام حتی دوستان حقیقی را با سخن از مرگ بیازارم. هرچند واقعیتی است ناگزیر. دیشب که خبر مرگ عزیزی به من رسید، یاد این سخنرانی استیو جابز افتادم که ظاهرا در سال 2005 ایراد شده، در دانشگاه استنفورد. زیباست و واقع‌بینانه.

هیچ کس نمی‌خواهد بمیرد. حتی افرادی که می‌خواهند به بهشت بروند حاضر نیستند به خاطر آن بمیرند. و همچنین مرگ مقصدی است که همه‌ی ما در آن شریک هستیم. هیچکس تا به امروز از آن فرار نکرده است. و باید هم چنین باشد. چرا که مرگ بهترین ابتکار زندگی است. او مامور تغییر آن است. او افراد قدیمی را از صحنه پاک می کند تا راهی برای افراد جدید باز شود. در حال حاضر فرد جدید شما هستید٬ البته نه خیلی دور از زمان حال٬ شما به آن فرد قدیمی تبدیل شده و می‌بایست که از صحنه پاک شوید. متاسفم که انقدر دراماتیک صحبت کردم. اما این یک واقعیت است.

زمان شما محدود است٬ پس سعی نکنید زندگی فرد دیگری را انجام دهید. به دام عقاید متعصبانه نیافتید – چرا که زندگی کردن با نتایج عقاید دیگران است. نگذارید صدای ناهنجار نظرات دیگران صدای شما را از بین ببرد. و مهم تر از هر چیز دیگری٬ شجاعت آن را داشته باشید که دنبال آن چیزی که قلب و بینش تان می گوید بروید. آنها یک جورایی همیشه می‌دانند که شما به دنبال چه چیزی هستید. همه‌ی چیزهای دیگر در درجه دوم قرار دارند.

بامداد امروز به وقت ایران، افتخاری بزرگ در عرصه فرهنگ و هنر نصیب ایران شد و فیلم جدایی نادر از سیمین به کارگردانی اصغرفرهادی جایزه معتبر گلدن گلوب را کسب کرد. گلدن گلوب بعد از اسکار مهمترین و پر‌اعتبار‌ترین جایزه‌ای است که دست‌اندرکاران سینما در طول عمر کاری خود میتوانند به آن دست یابند.

به قول دوستی:فیلم اسمش دیگر جدایی نبود “از ایران: جدایی” از ایران همه شنیدند: از ایران . مردم یکصد و شصت و هفت کشور برنامه را بطور مستقیم  می دیدند و در آمریکا تقریبا 15 میلیون نفر آنرا مستقیم تماشا کردند.  و دیدند فیلمی از ایران برنده شد. اصغر فرهادی چه قشنگ گفت “من بجای خانواده ام می خواهم درباره مردمم حرفی بزنم. آنها واقعا مردم صلح  دوستی هستند”.  یک دقیقه تمام شد و اصغر فرهادی پایین آمد. همین یک دقیقه در این روزها که همه رسانه های آمریکا در حال کوبیدن طبل جنگ هستند و مردم ایران برایشان یعنی صورتهای خشمگین غیر منطقی، روزها تبلیغات منفی را عقب زد تا تصویر واقعی ایران را ارائه کند. “مردم من مردمی واقعا صلح دوست هستند”. این یک دقیقه لحظه ای بود که ایران توانست در صحنه جهانی خودش باشد فارغ از تنگ نظریها و رسانه های هراس آفرین.

البته واکنش رسانه‌های ایران قابل پیش‌بینی بود:سکوت. ای لعنت بر این تفکر!

در این رابطه بخوانید: اصغرفرهادی و جدایی دولت از ملت

 و یک دقیقه برای ایران

در دنیایی که هیجان و اضطراب صدرنشین حالات روحی همگان است، توصیه‌های زیر می‌تواند به تلطیف فضای روحی کمک کند. امتحان کنیم!

شب ها زود بخواب.

صبح ها زودتر بیدار شو. نرمش کن. بدو. کم غذا بخور. زیر بارون راه برو. گلوله برفی درست کن. هرچندوقت یکبار نقاشی بکش. در حمام آواز بخوان و کمی آب بازی کن. 

سفید بپوش.

آب نبات چوبی لیس بزن.
بستنی قیفی بخور .
به کوچکتر ها سلام کن.
زیر جمله های خوبی که تو کتاب ها هست خط بکش.
به دوستهای قدیمیت تلفن بزن.
شمال برو . شنا کن.
هفت تا سنگ تو آب بنداز و هفت تا آرزو بکن.
خواب ببین .
شعر بخوان .
بدو .
چای بخور و برای دیگران چای دم کن.
جوراب های رنگی بپوش.

وسطی بازی کن .
به برگ درخت ها دقت کن به بال پروانه ها دقت کن.
قاصدک ها رو بگیر و فوت کن.
خواب ببین.
از خواب های بد بپر و آب بخور.
به باغ وحش برو.
چرخ و فلک سوار شو. پشمک بخور.
کوه برو. هرجا خسته شدی یک کم دیگه هم ادامه بده.
خواب هات رو تعریف نکن. بخند.
چشم هات رو روی هم بگذار.شعر بخون .سپید بپوش.
شیرینی بخر. با بچه ها توپ بازی کن.
برای خودت برنامه بریز.
قبل از خواب موهات رو شانه کن. به سر خودت دستی بکش.
خودت رو دوست داشته باش برای خودت دعا کن!
برای خودت دعا کن که آرام باشی.
وقتی طوفان می آید تو همچنان آرام باشی

چون هر جای راه بایستی مرده ای.
هیچ وقت خودت را به مردن نزن
زنده ماندن چند راه حل ساده دارد!
برای اینکه زنده بمانی
نباید بگذاری تا ازداشته هايت غافل شده و آنها را بكار نگيري.
آن وقت قدر همه ی اینها را بدان و آن قدر
زندگیت را ادامه بده
تا
زندگی از اینکه تو زنده هستی به خودش
ببالد!!
دیگران را فراموش نکن
و درپايان یادت باشه: روزمره گي عين مردن است…

خبر مهم این‌روزها بی‌تردید راه اندازی قریب‌الوقوع اینترنت ملی به جای اینترنت فعلی است. خبری که حتی خبرش آزاردهنده است چه برسد به اینکه واقعیت داشته باشد یا نه.

البته من شخصا از نظر تکنیکی نمی‌دانم که این کار عملی است یا نه. هر چه هست نمی تواند خبر خوبی باشد. تا همینجا هم این فیلترینگ بی‌حساب و کتاب که به نظر من توهینی عملی به شعور ایرانی است به اندازه کافی آزارمان داده و مثل هر تشنه‌ای دنبال راههایی برای دور زدن این موجود زبان‌نفهم هستیم. مثلا آیا این خبر در تناقض آشکار با حریم خصوصی نیست؟

  ورود به کافی‌نت بدون کارت شناسایی ممنوع شد

هر چه هست خدا بخیر کند!

در همین رابطه بخوانیم:

نکاتی پیرامون “ شبکه ملی اینترنت “

قطع شدن اینترنت کذب محض است

شش دلیل برای قطع نشدن اینترنت بین‌الملل

بعدا نوشت:

اینترنت ملی، از شایعه تا واقعیت

نوشته خوبی از امین ثابتی.

امروز اول ژانویه سال 2012 میلادی است. برای ما ایرانی‌ها شاید یک روز معمولی ولی برای اکثریت مردم دنیا که  پیرو دین مسیح هستند، عید و آغاز سال نو.

بهانه ای است برای من تا در این وبلاگ را بگشایم…

در وطنمان نگرانی‌ها تمامی ندارد. خطر بروز جنگ، تحریم، بیکاری و فشار بر اکثریت مردم…. اهل سیاه‌نمایی نیستم، واقعیت این است که دیگر من که بین همه به آدم خوش‌بینی معروفم، حتی ناامیدم. خدا بخیر کند….

خبر طبق معمول کوتاه بود و البته اندوه پس از شنیدن آن بسیار سنگین. استیو جابز مدیر سابق اپل ساعاتی قبل درگذشت.

آی‌فون و آی‌پد و آی‌پاد و مک و iOS و فروشگاه محصولات اپل، شیوه زندگی و نگرش را در این چند ساله تغییر داده‌اند. مدیریت و تأثیرات جابز بر اپل، نحوه سرگرم شدن، تعامل ما با کامپیوتر، خرید محصولات موسیقیایی و دسترسی ما را به اخبار تغییر داده است.

همین دیروز بود که گزارش مربوط به پرزنتیشن اخیر تیم کوک در سمینار اپل و معرفی Iphone 4S رو می‌خوندم. چقدر در دلم گفتم جای استیو جابز خالیه!

باراک اوباما در بیانیه‌ای در مورد درگذشت جابز نوشته است: “او با ساختن یکی از موفق‌ترین شرکت های جهان از پارکینگ خانه اش، روحیه خلاق آمریکایی را به نمایش گذاشت. او با شخصی کردن کامپیوترها و قرار دادن اینترنت در جیب ما، انقلاب اطلاعات را نه تنها قابل دسترسی بلکه شهودی و لذت بخش کرد…. استیو دوست داشت بگوید هر روز را طوری زندگی می کند که انگار آخرین روز زندگی اش است. به همین خاطر، او زندگی را دگرگون کرد، بعضی صنایع را از نو تعریف کرد، و به یکی از نادرترین دستاوردها در تاریخ بشر دست یافت: او شیوه دیدن جهان برای هر یک از ما را عوض کرد.”

“جهان یک انسان صاحب بینش را از دست داده است. و شاید هیچ تعریفی بالاتر از این نباشد که بخش بزرگی از جهان از طریق دستگاهی که او اختراع کرد از درگذشت او آگاه شد.”

در همین رابطه: علیرضا مجیدی :درگذشت استیو جابز : مرگ مرشد دنیای «سیلیکون ولی»

مصطفی لامعی: از استیو جابز بیاموزیم

برای خاک پای مردم ایران زمین، استاد محمدرضا شجریان به بهانه

اول مهر، سالروز تولد استاد.

آن جا که کلام از ادای معنا باز می‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود.

آغاز داستان استاد به روایت خودشان:

“ مرحوم پیرنیا عینکش را زده بود و مشغول کار هم بود. ما آمدیم داخل، ایستادیم آنجا تا اجازه بدهد وارد شویم. بعد از نیم‌دقیقه‌ای گفت: ها، حسین چیه، چیکارداری؟ – به آقای محبی می‌گفت حسین- گفت: آقا! نواری هست می‌خواهیم شما بشنوید. گفت خیلی خوب، بیا بگذار داخل دستگاه. بازمشغول کار شد. من هم همانطور جلوی در ایستاده بودم. حسین نوار را گذاشت توی دستگاه و [پیرنیا] گفت: خب روشنش کن. روشنش کرد و آواز که شروع شد، پیرنیا همانطور که مشغول نوشتن بود، یک دفعه ایستاد، گوش کرد و قلمش را گذاشت و پیرنیا گفت: می‌خوام! آره می‌خوام! گفت برود یک مثنوی پیچ برای من اجرا کند.

فردای آن روز بنا به درخواست پیرنیا رفتم در اتاقش نشستم و روانشاد ورزنده آمد. وارد اتاق شد و ساکش را گذاشت زمین و سلام کرد; هنرمندها خیلی ادب می‌کردند نسبت به پیرنیا وخیلی به او احترام می‌گذاشتند، پیرنیا به رضا گفت: برو با این آقا یه چیزی تو استودیو بزن. ما هم رفتیم، آقای ورزنده گفت: چی می‌خونی؟ گفتم هر چی بزنی! گفت: خب یه چیزی بگو!، افشاری خوبه؟ گفتم: افشاری. افشاری زد و من هم شروع کردم به خواندن، پیرنیا خوشش آمد از این که یک جوان شهرستانی خیلی راحت آمد و خواند، آخرش هم که تمام شد و ضبط را تمام کردیم، گفت: من می‌خواهم این رو پخشش بکنم. یه بار دیگه میشه فرودش رو تکرار کنی؟ یک بار دیگر دیگر تکرار کردیم و گفت این برگ سبز 216 است و من این تاریخ پخشش می‌کنم.”

واین‌چنین بود که استاد وارد عرصه بی‌بدیل موسیقی سنتی گردیدند. در مورد شخصیت والا و تاثیر شگرف ایشان برموسیقی ایرانی در عصر بی‌هویتی‌ها کلام قاصر است. در پست‌های قبلی نیز به  مناسبت‌های مختلف اشاراتی به ایشان داشته‌ام، ازجمله:

اول مهر، روز تولد استاد شجریان

مرغ سحر-داغمان تازه‌تر شد

به پیشواز کنسرت استادشجریان

مصاحبه استادشجریان

جان جهان دوش کجا بوده‌ای؟

 آینه‌ای، رنگ تو عکس کسی است

 قاصدک‌، هان چه خبر آوردی؟

تواضع فوق‌العاده و منش انسانی ایشان مثال‌زدنی است. خودشان می‌گویند:

 من می‌کوشم قبل از این که یک هنرمند باشم، یک انسان باشم و شرط انسان بودن من در این است که دروغ نگویم، تظاهر نکنم و نفریبم. مهم‌تر این که  اصول انسانی و اخلاقی را رعایت کنم. بسیار اتفاق می‌افتد که احساس می‌کنم حسن نظر مردم در مورد من به اغراق می‌رسد. مردم مرا بیش از آنچه هستم پذیرفته‌اند. این را می‌دانم و ایمان دارم که اعتقاد آنها را از خود سلب نخواهم کرد. من در جهت خواست‌های مردم حرکت می‌کنم تا دلبستگی‌های  انها را نگه دارم. کنسرت‌هایی که طی یکی دوسال اخیر داشته‌ام این حس اغراق‌آمیز مردم را به من القا کرده است. اشتیاق آنها برای شنیدن صدای من در حد غیرقابل تصوری بود، به همین دلیل کلمه‌ی اغراق را به کار می‌گیرم.(روزنامه اطلاعات 8فروردین 1357-ص 9)

برای ایشان طول عمر بیشتر و سرایش ترانه‌های ناخوانده خواهانم!

این هم بخشی از شعر اسماعیل خوئی خطاب به استاد:

صدای تو را دوست دارم

صدای تو از [آن] و

از جاودان می‌سراید.

صدای تو از لاله‌زاران

که برباد….

صدای تو از نوبهاران

که در یاد….

می‌آید

صدای تورا

رنگ و بوی صدای تو را دوست دارم.

صدای تو

از آن سوی شور، از پشت بیداد

می‌آید…

و همین شعر با صدای همایون و مژگان شجریان در ویدئوی زیر:

مطاب اشاره شده از زبان استاد در این پست وعنوان پست برگرفته از کتاب ناب “خسرو خوبان” (معرفی کتاب)

16 شهریور روز وبلاگستان فارسی است. یادبود روزی که در 10 سال قبل – 16 شهریور 1380- سلمان جریری چنین نوشت: (از اینجا واینجا)

weblog (وب نوشت) اصلا یعنی چی؟

وب نوشت بر وزن دست نوشت یک اصطلاح من در آوردی است! خیلی جدی نگیرید! اما weblog به وب سایت یا homepage ای میگن که شامل نوشته های شخصی یک نفر راجع به چیزها و نکات جالبی که میبینه یا بهشون فکر میکنه هست. weblog ها معمولا هر روز update می شوند. میتونید مجموعه ای از weblog کلی آدم رو در این قسمت از سایت google ببینید.

وب نوشت من شامل چه چیزهایی میشه؟

… از نکات جالبی که در طول روز از اینور و اونور می خونم و می شنوم … تا چیزهای جالبی که روی وب پیدا می کنم … تا فکرها و نکاتی که به ذهنم می‌آد … همه چی! …

و این چنین بود که وبلاگ فارسی زاده شد.از آن روز تاکنون، سرویس‌های خدمات دهنده فراوانی – اعم از ایرانی یا غیر آن – در خدمت وبلاگ‌نویسان بوده‌اند.

تجربه اولیه وبلاگ‌نویسی من به سال 1381 برمی‌گردد و آن محیط نوستالژیک پرشین‌بلاگ. اولین وبلاگم در آنجا بود. بعد محیط‌های دیگر و نهایتا کوچ به وردپرس. از سال 1385 در اینجا هستم.

چه نامرادی‌ها و البته خوشی‌هایی را در این مدت تجربه کردم، بماند. یک بار سرویس میهن‌بلاگ کل وبلاگم را با تمام آرشیو و خاطراتش از بین برد. بی‌هیچ توضیحی!

در اینجا قصد خاطره‌نویسی ندارم. در پست قبلی هم گفتم (+)که چه دوستانی را در این محیط یافته‌ام و بسیار مسرور و شادمان از این دوستان و چه بسیار دوستان دیگری که رفیق نیمه‌راه بودند. در این مجال می‌خوام به مشکلات وبلاگستان فارسی بپردازم.

با یک بررسی خیلی ساده، مشکلات دم‌دستی وبلاگ‌نویسی در ایران را  می‌توان بدین‌گونه فهرست نمود. لازم به ذکر است که این لیست نه ترتیبی دارد و نه تقدم وتاخری. می‌توان این لیست را حتی منطقه‌ای کرد و مشکلات را موردی ذکر کرد. اینها مشکلاتی است که به نظر من رسیده است:

1- سرعت اینترنت : بدیهی‌ترین مشکل موجود. به بهانه نبود زیرساخت‌های لازم و عدم نیاز کاربران به سرعت‌های بالا! از این مسخره‌تر توجیه نداریم!

2- فیلترینگ : بی‌هیچ ضابطه‌ای و کاملا سلیقه‌ای! مثلا کل وردپرس فیلتره!

3- درست‌ننویسی: منظور اشتباهات نگارشی است و البته زیبا‌نویسی! رعایت درست علائم نگارشی، نیم‌فاصله، پاراگراف‌بندی، املای صحیح کلمات، تراز کردن متن و…. ازبدیهی ترین اصول نوشتن است. یادمان باشد که مخاطب ما نمی‌خواهد فقط سرگرم شود، او دارد یاد می‌گیرد، همه چیزها را، از جمله نوشتن را!

4- مشکلات مالی: خب به جز چند وبلاگ‌نویس بزرگ بقیه فقط به عشق خود و البته مخاطبینشان می‌نویسند. هیچ پشتیبان مالی ندارند! (برای مثال دراین رابطه نگاه کنید به: نگاهی به بحث درآمدزایی در وبلاگستان فارسی)

5- مستمر نبودن وبلاگ‌نویسی: یک مشکل کلی. در پست قبلی وبلاگم در این مورد نوشته‌ام.

6- رعایت نکردن کپی‌رایت: یک مشکل عمومی در همه جا. وبلاگستان از این امر مستثنی نیست!

7- نداشتن ایده برای نوشتن: خب وبلاگ با نوشته‌های جدید و بروز شدن آن برپاست و گرنه می‌شود یک آرشیو بدردنخور!

اینها تنها مشکلات موجود نیستند، ولی بخشی از مشکلات هستند. شما می‌توانید این لیست را با کامنت‌های خود تکمیل نمایید! بسم‌الله!

در این رابطه: خوب وبلاگ بنویسید لطفا!

فردا 9 شهریور برابر با 31 آگوست روز جهانی وبلاگ‌هاست.از سال ۲۰۰۵ هر ساله این روز را روز جهانی وبلاگ‌ها می‌نامند  (سایت روز جهانی وبلاگ) .علت انتخاب این روز در بین روزهای مختلف سال هم دلیلی ساده دارد؛ 31 امین روز از هشتمین ماه میلادی.

با یک نگاه گرافیکی به نماد مذکور متوجه شباهت این روز با کلمه blog می‌شویم.

جادارد که این روز را به همه عزیزان وبلاگ‌نویس تبریک بگوپم.

همچنین روز 16 شهریور هر سال به نام روز بلاگستان فارسی نامگذاری شده است.

در مورد اهمیت این روز دوستان مطالب کامل و کم‌نقصی نوشته‌اند. عمده فعالیت این روز شامل معرفی 5 وبلاگ و اعلام آن به صاحبان وبلاگ‌هاست. من از این بخش می‌گذرم. علت آن هم مشخص است. وقتی گوگل‌ریدر من وبلاگ شخصی بیش از 50 نفر را دنبال می‌کند، چگونه 5 وبلاگ را انتخاب کنم؟ کار سختی است.

شاید کماکان بهتر باشد در اهمیت وبلاگ‌نویسی و نقش آن در توسعه جوامع انسانی بنویسیم. برای جامعه نوپایی مثل کشور خودمان، وبلاگ یک شاهراه حیاتی است. از رشد بسیار مطلوب و کیفی وبلاگ‌نویسی در چند سال اخیر نمی‌توان به سادگی گذشت. کافی‌ است به نقش ارزنده وبلاگ‌ها در اتفاقات چند سال اخیر – اعم از سیاسی، تکنولوژیکی، ورزشی، اجتماعی و…. – توجه کنیم. خیلی از وبلاگ‌ها به مراتب از سایت‌های خبری جلوترند. در این میان با رشد روزافزون شبکه‌های اجتماعی، دوستان فرصت بهتری برای معرفی وبلاگ‌ها پیدا کرده‌اند.

جا دارد در اینجا یاد کنم از یک روحیه به شدت ایرانی. جوگیری! بله. سن همه ما آنقدر هست (مال من خیلی بیشتر!) که به یاد بیاوریم دوران ابتدایی بلاگ‌نویسی در ایران را. وبلاگ‌ها به سرعت متولد می‌شدند، پست‌ها باسرعت تولید می‌شدند و…. بودندافرادی که گاه چندین وبلاگ را با هم اداره می‌کردند. سوالی که پیش می‌آید این است که کجاست آن وبلاگ‌ها؟ یا حداقل کجایند آن وبلاگ‌نویس‌ها؟

شروع کار چیزی است و ادامه آن چیز دیگر که قطعا اگر از شروع مهم‌تر نباشد، کم اهمیت‌تر از آن نیست. بحث مشغله کاری و وقت نداشتن به نظر من توجیه منطقی‌ ندارد.

امیدوارم دوستانی که همه با همدیگر در این فضا آشنا شده‌ایم و من شخصا به دوستی با آنان افتخار می‌کنم، به این سادگی همدیگر را از دست ندهیم!

پ.ن : سرعت اینترنت من هم اگر از سرعت بقیه کمتر نباشد، بیشتر نیست!

در این رابطه : به هوش باشید که “ روز وبلاگ “ نزدیک است!

خبر کوتاه بود : ” با کمال تاسف اطلاع یافتیم که آقای دکتر محمد مصدق سحرگاه امروز پنج‌شنبه در ساعت 5/4 بامداد 14/12/1345 در سن 87 سالگی در اتاق شماره 62 بیمارستان نجمیه تهران زندگی را بدرود گفت. “

خبری بسیار کوتاه برای مردی بزرگ!!!

سالنامه سازمان اطلاعات انگلیس در سال 1995 درباره اش منتشر کرد: خسارتی که وی به انگلستان وارد کرد از خسارتی که هیتلر در جنگ دوم جهانی به انگلستان وارد کرد بیش تر بود، معترف هستیم که  انگلستان در برابر مصدق شکستی بی‌سابقه را متحمل شد.

اولین نفر که با لایحه کاپیتولاسیون در ایران مخالفت کرد.

اولین ایرانی فارغ التحصیل در دکتری حقوق.

امتیاز حق شیلات و کشتیرانی در دریای خزر را از شوروی باز پس گرفت.

شخصا در دادگاه لاهه برای احیای حقوق ملت خویش فریاد کشید.

دکتر مصدق پس از موفقیت جهانی در مقابل بریتانیا پیرامون ملی شدن صنعت نفت

جمال عبدالناصر (رهبر بزرگ و فقید ناسیونالیست عربی-اسلامی مصر) به گفته خویش او را الگوی خود قرار داد و کانال سوئز را برای مصر ملی کرد.

سفیر شوروی در ایران رسما اعلام کرد که دولتش در برابر وی به زانو افتاد.

اولین نفر که با استفاده از علوم روز در دانشگاه به بررسی علمی حقوق اسلامی شیعه پرداخت.

اولین نفر که حقوق شرعی زنان را به طور علمی در دانشگاه مطرح ساخت.

ابرمرد تاریخ ایران، با جان بر کف بودن خویش در راه وطن اجازه نداد که تا سال 1992 امتیاز نفت ایران در انحصار بیگانه باشد.

مجاهدت های کسی که خود را وقف سرزمین و مردم و دین خویش کرد، یگانه طراح بزرگ ملی شدن صنعت نفت ایران، جاوید یاد دکتر محمد مصدق به همین جا ختم نشد،وی خود را وقف ملیت ایرانی و دیانت اسلامی ساخت و لحظه به لحظه افتخار آفرید.

بخشی از بیانات بزرگوار:

” من ایرانی و مسلمانم و بر علیه هرچه ایرانیت و اسلامیت را تهدید کند تا زنده هستم مبارزه می کنم “.

” تنها گناه من و گناه بسیار بزرگ من این است که صنعت نفت ایران را ملی کردم و بساط استعمار و اعمال نفوذ سیاسی و اقتصادی عظیم‌ترین امپراطوری جهان را از این مملکت برچیدم “.

نوجوانی دکتر مصدق

” حیات من و مال و موجودیت من و امثال من در برابر حیات و استقلال و عظمت و سر فرازی میلیون ها ایرانی و نسل های متوالی این ملت کوچکترین ارزشی ندارد و از آنچه برایم پیش آمد هیچ تاسف ندارم و یقین دارم وظیفه تاریخی خود را تا سر حد امکان انجام داده ام .عمر من و شما و هر کس چند صباحی دیر نخواهد پائید.

*برای درمان سرطان بینی با وجود اصرار فرزندش  که پزشک بود و دوستدارانش راضی به سفر به خارج برای درمان نشد وگفت پزشکان ما قادرند همه کاری را برای درمانم انجام دهند.

به اختیار خود ملک خودش را بین کشاورزانش تقسیم کرد!

اما

*هنوز همبرایرفتن بر سر مزارش که نیمه ویرانست، مردم مشکل دارند!

  و هنوز یک خیابان و کوچه بنامش نیست.