دوشنبه 26 دیماه 1390
بامداد امروز به وقت ایران، افتخاری بزرگ در عرصه فرهنگ و هنر نصیب ایران شد و فیلم جدایی نادر از سیمین به کارگردانی اصغرفرهادی جایزه معتبر گلدن گلوب را کسب کرد. گلدن گلوب بعد از اسکار مهمترین و پراعتبارترین جایزهای است که دستاندرکاران سینما در طول عمر کاری خود میتوانند به آن دست یابند.
به قول دوستی:فیلم اسمش دیگر جدایی نبود “از ایران: جدایی” از ایران همه شنیدند: از ایران . مردم یکصد و شصت و هفت کشور برنامه را بطور مستقیم می دیدند و در آمریکا تقریبا 15 میلیون نفر آنرا مستقیم تماشا کردند. و دیدند فیلمی از ایران برنده شد. اصغر فرهادی چه قشنگ گفت “من بجای خانواده ام می خواهم درباره مردمم حرفی بزنم. آنها واقعا مردم صلح دوستی هستند”. یک دقیقه تمام شد و اصغر فرهادی پایین آمد. همین یک دقیقه در این روزها که همه رسانه های آمریکا در حال کوبیدن طبل جنگ هستند و مردم ایران برایشان یعنی صورتهای خشمگین غیر منطقی، روزها تبلیغات منفی را عقب زد تا تصویر واقعی ایران را ارائه کند. “مردم من مردمی واقعا صلح دوست هستند”. این یک دقیقه لحظه ای بود که ایران توانست در صحنه جهانی خودش باشد فارغ از تنگ نظریها و رسانه های هراس آفرین.
البته واکنش رسانههای ایران قابل پیشبینی بود:سکوت. ای لعنت بر این تفکر!
در این رابطه بخوانید: اصغرفرهادی و جدایی دولت از ملت