ازکوزه برون همان تراود که در اوست!

بازی‌های المپیک 2008 با شکوهی وصف‌ناپذیر به پایان رسید. برای کشور چین که در میان جار وجنجال آمریکا و سایر کشورها (در سیاسی کردن قضیه و مسئله حقوق بشر) موفق به کسب این میزبانی شد، برگزاری موفق این المپیک افتخاری بی‌نظیر محسوب می‌شود.

شنیدیم که ژاک روگ دبیر کل کمیته ملی المپیک این دوره را دوره‌ای موفق اعلام کرد و همیشان اعلام نمودند که در این المپیک 40 رکورد جهانی و 120 رکورد المپیکی شکسته است.

این تا اینجا. اما آنچه مربوط به ما وایران می‌شود، این المپیک بی‌تردید یک آبروریزی بزرگ بیشتر نبود. تبریک صمیمانه به مدیران کشور عموما و مدیر اصلی ورزش و معاون ریاست جمهوری و ریاست محترم تربیت بدنی حضرت محمدعلی آبادی، خصوصا! هورا….

این مدیر عزیز با تاسی از رئیس بزرگش در تمامی سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایش تمام فعالیت‌های ورزشی مدیران قبل از خود را زیر سوال برده و مال دوران خود را عالی اعلام نمود. ظاهرا قبل از ایشان نه ساخت و سازی صورت گرفته نه بازیکنی تمرین کرده و نه تیمی اعزام شده! و در واقع هر کاری صورت گرفته، فقط در این سه سال اخیر بوده است.

این صحنه را که فراموش نکرده‌اید؟:

تیم ملی فوتبال قبل از اعزام به جام جهانی 2006! این هم یادمان هست که همان شب آخرین بازی ایران با آنگولا محمد دادکان با برخوردی نامناسب و قبل از رسیدن به ایران توسط محمدعلی‌آبادی از کار برکنار شد و ماهها فدراسیون را با بی‌برنامگی و بلاتکلیفی مواجه نمود.

حال کاروان ایران با مدیریت آدم‌های غیرورزشی یکی از بدترین نتایج تاریخ را در المپیک کسب نموده: یک مدال برنز در کشتی (ورزش اصیل ایرانی!) و یک مدال طلا باهمت بلند هادی ساعی که به پرآوازه‌ترین ورزشکار تاریخ المپیک ایران تبدیل شد: دوطلا و یک برنز در سه دوره المپیک!

اگر این مدیران راست می‌گویند و ادعا می‌کنند که تمام کار پرورش قهرمانان المپیک کار خودشان بوده، چرا بیشتر از این پرورش ندادند و مهم‌تر اینکه چرا همین‌ها را نتوانستند در میادین المپیکی موفق نمایند؟ زهی تاسف!

مقوله ورزش در ایران جدا از سایر مقوله‌ها نیست. اصولا در دنیا تمام کارها سیستمی است و هیچ مقوله‌ای به تنهایی قابل بررسی نیست. مگر مدیریت سیاسی، مدیریت اقتصادی، مدیریت اجتماعی، مدیریت فرهنگی و… در جامعه ما وضعیت درستی دارد که ورزش وضعیت درستی داشته باشد.

واقعیت این است که از این ورزش انتظاری به جز این خطاست و اگر غیر از این که اتفاق افتاده اتفاق می‌افتاد، جای تعجب داشت!

حداقل انتظار این بود که مدیران ارشد ورزشی با احترام به غرور شکسته ملی مردم، ضمن عذرخواهی، استعفا می‌دادند و یا برکنار می‌شدند تا به سادگی ادعا نکنند که نتایج به دست فراموشی سپرده می‌شوند! نه اینکه برای مسئولیت‌های بزرگتر آماده شوند!

پ.ن: ببینید: اخراج مدیر بی‌کفایت: رئیس فدراسیون دوومیدانی انگلیس فقط به خاطر کسب یک مدال کمتر از مورد پیش‌بینی شده، اخراج شد!!!

Technorati Tags: Iran,olympic

ارسال به:

:: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::