روز زمین يا وقتی که من هم مثل بقيه می‌بينم!

ای وای! به خانه که رسیدم دیدم نوشته‌های این پست بدون هیچ دلیلی پریده‌اند!!! مجبورم دوباره بنویسم.

امروز عصر (یعنی تا ساعتی قبل) در جایی بودم که اینترنت پرسرعت داشت. رفتم پشت دستگاه و….! چشمتان روز بد نبیند! تازه فهمیدم که مردم از اینترنت پرسرعت چه لذتی می‌برند!

فوری این دو فایل ویدئویی را از یک پزشک در مورد روز زمین و محمد کشوری در مورد شهر کف سونی مثل آدم دیدم! منظورم اینه که سرعت نمایش عادی و عالی بود.

یاد خاطره‌ای افتادم که به چند سال قبل و زمانی که تازه و در اولین روز عینک زدنم اتفاق افتاده بود.

ماجرا از این قرار بود که بفهمی نفهمی فهمیده بودم که چشمم ضعیف است ولی دیگر نمی‌دانستم که تا این حد! بالاخره رفتم پیش یک چشم پزشک و عینک گرفتم. 5 اردیبهشت بود (چه سالی؟ نمی‌گم که! زرنگی! می‌خوای سنم لو بره؟).

رفتیم دربند تهران. عصر بود. هوا عالی. جای شما خالی! بابا مردم چه کیفی می‌کردند از دیدن همه چیز! سوء تفاهم نشه، منظورم خوب و واضح دیدن همه چیزه. بابا منو باش که فکر می‌کردم که همه مثل من می‌دیدن!

امروز با قضیه اتفاق افتاده ، باز هم پس از چند سال گفتم: مردم چه جوریا که نمی‌بینن!

راستی 5 اردیبهشت چند سال بعدش در خانه پدر همسرم با همسرم صحبت‌های اولیه برای ازدواج را داشتم. خودم به اون صحبت‌ها می‌گم: PI(Primary Interview) ! خوب اون موقعها مثل امروزا نبود که همه دوست موست باشن!

ای وای داره همه چی لو میره! بسه دیگه!!!