صبح که ازخواب بیدارشدم ،پس اردقایقی که می گذردتلویزیون دربرنامه مردم ایران سلام تصنیف بسیارزیبای استادشجریان بانام «جان جهان دوش کجابوده ای»راپخش می کند.این تصنیف یادآوردخاطرات 20سال قبل من دردوران دانشجویی است.زمانی که کاست مرکب خوانی درآن موقع-والبته اکنون نیز-دراوج بود.شخصا این تصنیف راهزاران بارشنیده ام.هربارانگارنشنیده ام.واقعا دراین لحظات صدای اطرافیان رانمی شنوم وبه قول کسی هنگ می کنم.
به این فضااضافه کنید هوای مه آلودبیرون را.پاییزفصل شاعران است.یعنی مانمی توانیم ازاین زیبایی ها-بی شاعربودن-لذت ببریم؟
